Πώς ξεκίνησαν όλα...

 Αν με ρωτούσε κάποιος πότε ξεκίνησε το EviSun Studio, ίσως να περίμενε να του πω ότι όλα άρχισαν τη μέρα που αγόρασα τα πρώτα καλούπια για κεριά.

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική.

Για μένα, όλα ξεκίνησαν πολλά χρόνια νωρίτερα.

Μεγάλωσα βλέποντας τον πατέρα μου να δημιουργεί. Ήταν καλλιτέχνης και μαζί με τα αδέλφια του είχαν ένα εργοστάσιο κατασκευής φωτιστικών. Μέσα σε έναν μεγάλο χώρο υπήρχε ένα μικρό δωμάτιο. Εκεί ήταν ο δικός του κόσμος. Εκεί σχεδίαζε, έφτιαχνε καλούπια και έδινε μορφή στις ιδέες του.

Από εκείνα τα χρόνια δεν θυμάμαι μόνο εικόνες.

Θυμάμαι μυρωδιές.

Θυμάμαι τη μυρωδιά του πολυεστέρα, τις πλαστελίνες που χρησιμοποιούσε για να δημιουργήσει τα καλούπια, τα ζυγίσματα με ακρίβεια, τα εργαλεία πάνω στον πάγκο και ένα χαρτί κουζίνας πεταμένο στο πάτωμα σχεδόν πάντα.

Χωρίς να το καταλαβαίνω τότε, μάθαινα τι σημαίνει δημιουργία.

Ο πατέρας μου είχε ένα μοναδικό χάρισμα. Ό,τι κι αν χαλούσε, προσπαθούσε να το επισκευάσει. Δεν έβλεπε εμπόδια· έβλεπε λύσεις. Νομίζω πως αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που μου άφησε.

Τα χρόνια πέρασαν. Εργάστηκα στον χώρο του ηλεκτρονικού εμπορίου, όμως η ανάγκη να δημιουργώ δεν έφυγε ποτέ από μέσα μου. Άλλοτε έπλεκα, άλλοτε κεντούσα, κάποια στιγμή αγόρασα μια μικρή ραπτομηχανή για να μάθω να ράβω. Έλιωσα παλιές λαμπάδες και τις έβαλα σε αυτοσχέδια καλούπια, έφτιαξα κατασκευές που πέτυχαν και ακόμη περισσότερες που δεν πέτυχαν ποτέ.

Οι κόρες μου γέλασαν πολλές φορές με τα πειράματά μου.

Κι εγώ γελούσα μαζί τους.

Γιατί κάθε αποτυχία ήταν απλώς η αρχή της επόμενης δοκιμής.

Κάποια μέρα ανακάλυψα τυχαία στο διαδίκτυο καλούπια για κεριά και σαπούνια.

Εκεί έγινε το πρώτο πραγματικό "κλικ".

Παρήγγειλα τα πρώτα μου καλούπια με τον ίδιο ενθουσιασμό που κάποτε είχα αγοράσει το πρώτο μου εργαλείο για punch needle. Θυμάμαι ακόμα την ημέρα που το άνοιξα. Δεν είχα δει βίντεο, δεν μου είχε δείξει κανείς πώς χρησιμοποιείται. Καθόμουν με τη φίλη μου την Ελένη πίνοντας καφέ και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε από πού περνάει η κλωστή και πώς λειτουργεί το εργαλείο.

Εκείνο το ξημέρωμα είχα ολοκληρώσει το πρώτο μου punch.

Έναν μήνα αργότερα έφτασαν και τα πρώτα καλούπια για τα κεριά.

Ήρθαν μία μέρα πριν φύγω για σεζόν στη Θάσο.

Δεν σκέφτηκα να τα αφήσω σπίτι.

Τα έβαλα στη βαλίτσα μου και είπα στον Δημήτρη...

"Θα τα πάρω μαζί μου... και ό,τι γίνει."

"Και κάπως έτσι... χωρίς να το καταλάβω... γεννήθηκε το EviSun Studio."

Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή πριν από τρία χρόνια.

Όμως, κάθε φορά που κάθομαι στον πάγκο μου, λιώνω κερί, πιάνω ένα καλούπι ή προσπαθώ να δώσω μορφή σε μια νέα ιδέα, νιώθω πως είναι ακόμα δίπλα μου.

Ίσως γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν χάνονται ποτέ. 

Απλώς αλλάζουν τρόπο να υπάρχουν.